‘Opa, vertel eens…’

“Vier jaar geleden hebben mijn opa en ik samen op een school voor speciaal basisonderwijs de tuinkas mogen oprichten. Ik werkte op deze school als leerkracht in groep 8. Hoe bijzonder is het om samen met je opa en de kinderen van de klas te genieten van het werken met je handen. Opa vertelde tijdens de lessen voluit over zijn ervaring. Over hoe dat je het beste kunt poten, wat er nodig is om een zaadje te laten groeien. En groeien deden ze! Niet alleen de zaadjes, maar ook de kinderen, opa en ik.

Doordat ik van werk veranderde, konden opa en ik de tuinkas niet verder voortzetten.
Bovendien wordt mijn opa ouder en heeft hij onlangs een herseninfarct gehad. Hij mag geen auto meer rijden en zijn wereldje wordt kleiner. Hij vindt het zo ontzettend fijn als je langs komt voor een kopje koffie. Het lijkt mij zo leuk om tijdens die bezoekjes het gesprek aan te gaan met het boek ‘Opa, Vertel eens…’. Een dierbaar moment nu en een prachtige herinnering voor later.”

– Esmie van Breugel –